Labmedya - Laboratuvar ve Sağlık Gazetesi

Sonuçlarda özellikle diş eti kanaması dikkat çekti. Sondalamada kanama oranı en yüksek gruptaki katılımcılarda tüm nedenlere bağlı demans riski, en düşük gruba kıyasla yüzde 56 daha yüksek bulundu. Aynı göstergenin Alzheimer hastalığı açısından yüzde 61 daha yüksek riskle ilişkili olduğu hesaplandı. Diş ile diş eti arasındaki cep derinliği en yüksek grupta demans riski yüzde 72, dişin destek dokusundaki kaybı gösteren klinik ataşman seviyesi en yüksek grupta ise yüzde 59 daha yüksek bulundu. Bunlar göreli risk artışları; tek başına bir kişinin mutlaka demans geliştireceği anlamına gelmiyor.

Araştırmacılar bu bağlantının arkasında kronik inflamasyonun bulunabileceğini değerlendiriyor. Periodontal inflamasyon sırasında IL-1, IL-6 ve TNF-alfa gibi iltihabi moleküllerin dolaşıma geçebildiği, uzun süreli sistemik inflamasyonun ise kan-beyin bariyerini etkileyerek nöroinflamasyon ve nöronal hasara katkıda bulunabileceği düşünülüyor. Ancak bu mekanizma çalışmada doğrudan kanıtlanmış değil; araştırmacıların mevcut biyolojik veriler ışığında öne sürdüğü olası açıklamalardan biri.

Çalışmanın en önemli sınırlaması gözlemsel olması. Beslenme ve depresyon gibi bazı olası karıştırıcı faktörlere ilişkin verilerin bulunmaması da sonuçların yorumlanmasını sınırlıyor. Bu nedenle düzenli diş fırçalamanın veya periodontal tedavinin demansı kesin olarak önlediğini söylemek henüz mümkün değil. Buna rağmen çalışma, ağız sağlığının genel sağlık ve bilişsel yaşlanmayla birlikte değerlendirilmesi gerektiğine dair güçlü bir işaret sunuyor.

Kaynak: https://onlinelibrary.wiley.com/doi/full/10.1111/jcpe.70185?utm_source=