Labmedya - Laboratuvar ve Sağlık Gazetesi

Toronto Hasta Çocuklar Hastanesi araştırmacıları tarafından yürütülen ve 6 ila 24 aylık yaklaşık 900 bebeğin incelendiği çalışmada çarpıcı veriler elde edildi. Verilere göre, günlük ekran süresine eklenen her 30 dakika, çocukların duygu ve düşüncelerini sesler veya kelimeler aracılığıyla ifade etme becerilerinde gelişim geriliği yaşama riskini yüzde 49 oranında artırıyor. Bu tehlikeli tablonun temel nedeni olarak tıp dünyasında "yer değiştirme teorisi" gösteriliyor. Uzmanlar, dil gelişiminin en kritik olduğu bu dönemde çocukların yüz yüze etkileşim, ebeveyn mimiklerini taklit etme ve karşılıklı diyalogla öğreneceği altın değerindeki zamanın, ekran karşısında pasif bir şekilde yok olup gittiğine dikkat çekiyor.

JAMA Pediatrics dergisinde yayımlanan bağımsız bir araştırma da bu bulguları destekleyerek kalıcı etkilerin altını çiziyor. Çalışma, henüz bir yaşındayken yüksek ekran süresine sahip olan bebeklerin, iki ile dört yaş aralığına geldiklerinde problem çözme ve temel iletişim yeteneklerinde belirgin gerilemeler yaşadığını kanıtlıyor. Bu veriler ışığında Amerikan Pediatri Akademisi ve Dünya Sağlık Örgütü ortak bir uyarıda bulunuyor: İki yaş altı çocuklar, zorunlu görüntülü aile konuşmaları haricinde ekranlardan tamamen uzak tutulmalı. İki ile beş yaş arası çocuklar için ise bu süre günde maksimum bir saat ile sınırlandırılmalı ve sadece eğitici içerikler ebeveyn eşliğinde tüketilmelidir.

Araştırmaların ortaya koyduğu nihai gerçek oldukça net: İki yaş altındaki çocuklar için hazırlanmış en kaliteli eğitim programı bile gerçek bir insan etkileşiminin yerini tutamıyor. Çünkü bu yaş grubundaki bebekler, iki boyutlu ekranda gördüklerini üç boyutlu gerçek dünyaya aktaracak sembolik anlama yetisine henüz sahip değiller. Çocuk gelişim uzmanları, geçmişte yüksek ekran süresine maruz kalmış çocuklarda görülen konuşma gecikmelerinin erken müdahale ve doğru yönlendirme ile çözülebileceğini hatırlatıyor. Ebeveynlere düşen en büyük görev ise dijital bakıcıları devreden çıkararak; çocuklarıyla karşılıklı oynamak, kitap okumak ve göz teması kurarak konuşmak.

Kaynak: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/30753173/