Labmedya - Laboratuvar ve Sağlık Gazetesi

MIT ve New York University araştırmacıları bu alandaki erken ve önemli çalışmalardan birini 2000 yılında duyurdu. Araştırmacıların geliştirdiği amino asitlerden oluşan peptit materyal, uygun koşullarda kendi kendine organize olarak son derece ince nanoliflerden oluşan bir iskele meydana getiriyordu. Laboratuvar ortamında nöronlar bu yapı üzerine tutunabildi, sinirsel iletişimde kullanılan aksonlarını geliştirdi ve diğer hücrelerle işlevsel sinapslar oluşturdu. Böylece biyomateryallerin yalnızca hücreleri taşımak yerine sinir dokusunun yeniden yapılanabileceği bir mikroçevre oluşturabileceği gösterildi.

Aradan geçen yıllarda bu fikir daha gelişmiş enjekte edilebilir hidrojellere kadar ilerledi. Günümüzde araştırmacılar hasarlı bölgeyi doldurabilen, sinir liflerinin büyümesini yönlendirebilen ve büyüme faktörleri veya hücreleri taşıyabilen biyomateryaller üzerinde çalışıyor. Bilimsel literatürde bazı enjekte edilebilir hidrojel sistemlerinin kemirgen ve domuz omurilik hasarı modellerinde lezyon bölgesinin köprülenmesini, yeni damar oluşumunu ve aksonların doku içerisine büyümesini desteklediği bildiriliyor.

Ancak “bir jel enjekte edildi ve felç tedavi edildi” demek için henüz çok erken. Sinir sistemi hasarının yeri, büyüklüğü ve türü tedavinin başarısını büyük ölçüde etkiliyor; laboratuvar veya hayvan deneylerindeki sinir büyümesi de insanlarda duyu ve hareketin tamamen geri kazanılacağı anlamına gelmiyor. Bu teknolojilerin rutin tedaviye dönüşebilmesi için güvenlilik, biyouyumluluk, sinirlerin doğru hedeflere yönlendirilmesi ve gerçek fonksiyonel iyileşme gibi kritik sorunların çözülmesi gerekiyor. Yine de enjekte edilebilir biyomateryaller, gelecekte sinir sisteminin kendi onarım kapasitesini destekleyebilecek önemli araştırma platformlarından biri olarak görülüyor.

Kayank: https://news.mit.edu/2000/peptide-0607